जलेश्वर सर्राफ/वीरगञ्ज
नेपालका उद्योगी-व्यवसायीहरूको हकहित र औद्योगिक विकासको नेतृत्व गर्नुपर्ने वीरगञ्ज उद्योग वाणिज्य संघ यतिखेर गम्भीर नैतिक संकट र आर्थिक अपारदर्शिताको चक्रव्युवमा फसेको छ। संघका अध्यक्ष हरिप्रसाद गौतमको स्वेच्छाचारी कार्यशैली, आन्तरिक द्वन्द्व र मिडियालाई ‘नाइके’ शैलीमा खरिद गर्न खोजेको संगीन आरोप सार्वजनिक भएपछि संघको साख र प्रतिष्ठामा गम्भीर प्रश्नचिह्न खडा भएको छ।
१. श्रीसिया नदी प्रदूषण दबाउन ‘दसैँ खर्च’को आवरणमा मिडिया खरिदको प्रपञ्च
संघको नेतृत्वमाथि सबैभन्दा गम्भीर र लज्जास्पद आरोप श्रीसिया नदी प्रदूषणसँग जोडिएको छ। औद्योगिक फोहोरका कारण विषक्त बनेको श्रीसिया नदीले हजारौँ स्थानीय बासिन्दाको स्वास्थ्य र वातावरणमा निम्त्याएको विनाशबारे समाचार रोक्न अध्यक्ष गौतमले ‘दसैँ खर्च’को नाममा केही पत्रकारहरूलाई रकम बाँडेको दाबी सार्वजनिक भएको छ।
समाचार दबाउने सर्त: अध्यक्ष गौतमले आफू अनुकूलका पत्रकारहरूलाई सुटुक्क बोलाएर नदी प्रदूषण र उद्योगीहरूको बदमासीबारे समाचार नलेख्ने सर्तमा नगद बाँडेको आरोप छ।
खण्डन तर शङ्काको घेरा: अध्यक्ष गौतमले यस आरोपको खण्डन गर्दै समाचार रोक्न रकम नबाँडेको दाबी गरे पनि घटनाक्रम र स्रोतका अनुसार यो प्रकरणले औद्योगिक जगत्मै मिडिया खरिदको नयाँ र कुरुप रूप उजागर गरेको छ।
२. संघभित्र तीब्र असन्तुष्टि: कार्यशैलीप्रति पदाधिकारीहरूकै विद्रोह
२०८१ साल चैतमा सम्पन्न ४९औँ वार्षिक साधारणसभाबाट नेतृत्व सम्हालेका गौतमको कार्यकाल सुरुदेखि नै विवादित रहँदै आएको छ।
संघलाई गुटबन्दी र व्यक्तिगत फाइदाका लागि प्रयोग गरेको भन्दै कार्यसमितिका बहालवाला पदाधिकारी तथा वरिष्ठ उद्योगीहरू नै गौतमको विरुद्धमा उभिएका छन्।
अध्यक्षको अपारदर्शी व्यवहार, एकलकाटे निर्णय र उद्योगीहरूको साझा मुद्दा छाडेर व्यक्तिगत स्वार्थमा लागेको भन्दै संघभित्रैबाट उहाँको राजीनामाको माग उठ्न थालेको छ।
३. महासंघको निर्वाचनमा लज्जास्पद पराजय: आफ्नै प्रस्तावक र समर्थकले पत्याएनन्
नेपाल उद्योग वाणिज्य महासंघको ६०औँ केन्द्रीय वार्षिक साधारणसभा तथा निर्वाचनमा गौतमले केन्द्रीय कार्यसमिति सदस्य पदका लागि उम्मेदवारी दिएका थिए। तर, आफ्नै संस्था र क्षेत्रका उद्योगीहरूको विश्वास जित्न नसक्दा उनले लज्जास्पद नतिजा बेहोर्नुपर्यो।
संघका एक सदस्यका अनुसार: “अध्यक्ष गौतमले केन्द्रीय निर्वाचनमा यतिसम्म पतन बेहोर्नुपर्यो कि, उहाँलाई उम्मेदवार बनाउन सही गर्ने प्रस्तावक र समर्थकले समेत मत दिएनन्। यो उहाँको व्यक्तिगत कार्यशैलीप्रति उद्योगीहरूले दिएको कडा झापड हो।”
निष्कर्ष: नेतृत्वको नैतिक पतन र संस्थाको अस्तित्व सङ्कटमा
औद्योगिक नगरी वीरगञ्जको मेरुदण्ड मानिने वीरगञ्ज उद्योग वाणिज्य संघ, जसको काम उद्योगीहरूको हकहित रक्षा गर्नु र जिम्मेवार उद्योगधन्दाको प्रवर्द्धन गर्नु हो, आज त्यही संस्था वातावरणीय अपराध ढाकछोप गर्ने र पत्रकार खरिद गर्ने थलो बनेको आरोपले निजी क्षेत्रको शिर झुकेको छ।
अध्यक्ष गौतमले यस्ता संगीन आरोपहरूको चित्तबुझ्दो जवाफ नदिए वा मार्गप्रशस्त नगरे वीरगञ्जको उद्योगी-व्यवसायी वृत्तमा थप ठूलो विद्रोह हुने निश्चित छ।
